Jak postawić serwer dedykowany 7 Days to Die

Serwer dedykowany 7 Days to Die (dedicated server) — co to jest

Serwer dedykowany to nie tryb w grze, tylko osobny program. W Steamie figuruje jako narzędzie „7 Days to Die Dedicated Server” o numerze aplikacji 294420, przypisane do gry 251570, dostępne na Windowsa i Linuksa i oznaczone jako darmowe do pobrania. Valve wymienia je na swojej liście serwerów dedykowanych i zaznacza, że da się je pobrać zarówno klientem Steama, jak i SteamCMD, przy logowaniu anonimowym.

Praktyczna różnica wobec gry hostowanej z klienta jest jedna, za to zasadnicza: świat nie zależy od tego, czy gospodarz siedzi przy komputerze. To także jedyna droga do gry mieszanej ekipy — producent opisuje crossplay wyłącznie w kontekście serwera dedykowanego.

Instalacja przez SteamCMD

SteamCMD to konsolowa wersja klienta Steama — instaluje i aktualizuje serwery bez interfejsu graficznego, więc nadaje się na maszynę, która ma tylko chodzić. Na Windowsie pobierasz steamcmd.zip ze strony Valve i rozpakowujesz go do własnego folderu, na Linuksie instalujesz pakiet steamcmd z repozytorium dystrybucji albo rozpakowujesz steamcmd_linux.tar.gz w katalogu domowym osobnego użytkownika steam.

serverconfig.xml — gdzie leży i co ustawić

Plik serverconfig.xml leży w katalogu serwera, obok pliku startowego. Przy instalacji ze Steama trafia do folderu 7 Days to Die Dedicated Server w steamapps\common, przy SteamCMD — tam, gdzie wskazał force_install_dir. Otwierasz go zwykłym edytorem tekstu i zmieniasz wyłącznie zawartość value=; nazwy właściwości zostają nietknięte.

Przy GameWorld ustawionym na RWG decydują jeszcze WorldGenSeed i WorldGenSize — ziarno i bok świata, które serwer wygeneruje przy pierwszym starcie. Co robi każdy suwak generatora i gdzie ląduje gotowy świat, opisuje generator map (RWG).

Sandbox Options — połowa ustawień wyprowadziła się z serverconfig.xml

To najczęstsza pułapka przy stawianiu serwera na wersji 3.x. Wydanie 3.0 dołożyło ponad 150 opcji Sandbox i przeniosło do nich trzydzieści dawnych właściwości serverconfig.xml. Zniknęły z pliku między innymi GameDifficulty, XPMultiplier, BlockDamagePlayer, BlockDamageAI, BlockDamageAIBM, DayNightLength, DayLightLength, DropOnDeath, ZombieMove, ZombieMoveNight, EnemyDifficulty, BloodMoonFrequency, BloodMoonRange, BloodMoonWarning, BloodMoonEnemyCount, LootAbundance, LootRespawnDays, AirDropFrequency i AirDropMarker.

W ich miejsce weszła jedna właściwość — SandboxCode — a jej wartość to zakodowany komplet ustawień rozgrywki. Domyślna wartość podana przez producenta, AAAJABJACJADJARFBNC, odpowiada dawnemu poziomowi trudności „Adventurer”.

Jest tu jeszcze jedna rzecz, o którą łatwo się potknąć. Oficjalne wymagania serwera crossplayowego podają dopuszczalne zakresy dla XPMultiplier, DayNightLength, BloodMoonEnemyCount, AirDropFrequency, LootAbundance i kilku innych — a to są dokładnie te właściwości, które 3.0 usunęła z pliku konfiguracyjnego. Producent podaje te widełki dalej jako warunek zgodności z konsolami — zmieniło się miejsce, w którym się je ustawia, a nie sama granica. Komplet wartości znajdziesz na stronie o crossplayu.

Porty, widoczność i zdalna administracja

Serwer nasłuchuje na porcie z ustawienia ServerPort, domyślnie 26900, i korzysta jeszcze z dwóch kolejnych. Przykładowa reguła zapory z instrukcji uruchomienia serwera na maszynie w chmurze otwiera UDP 26900–26902 — port gry plus dwa następne. Jeśli chcesz przy okazji, żeby pecety w tej samej sieci lokalnej widziały serwer jako LAN-owy, trzymaj ServerPort w zakresie 26900–26905 albo 27015–27020.

Jeśli serwer ma być publiczny, ServerVisibility zostaje na 2. Wartość 1 w praktyce nie zadziała tak, jak sugeruje nazwa — nikt nie jest „znajomym” serwera dedykowanego, więc pierwszy gracz i tak musi wejść ręcznie po adresie IP. Gracze z tej samej sieci łączą się adresem lokalnym, a z tej samej maszyny — przez localhost albo 127.0.0.1.

Konsole i mody — dwie decyzje przed startem

Te dwie rzeczy wykluczają się nawzajem i lepiej rozstrzygnąć to przed zaproszeniem kogokolwiek. Serwer, na który mają wejść gracze z PS5 i Xbox Series, musi mieć ServerAllowCrossplay i EACEnabled na True, IgnoreEOSSanctions na False, najwyżej osiem miejsc i zero modów — w informacjach o wydaniu 2.0 stoi wprost, że klienci konsolowi nie dołączą do serwera dedykowanego z modami. Serwer niezgodny z tymi warunkami nie pokaże się konsoli na liście; nie dostaniesz żadnego komunikatu o błędzie.

Jeśli wybierasz mody, obowiązuje reguła zgodności: klient i serwer muszą mieć ten sam zestaw w tej samej wersji. Pliki modów wrzuca się do folderu Mods w katalogu serwera — to inna instalacja niż gra i ma własny folder. Całą procedurę razem z listą przyczyn, przez które mod się nie wczytuje, opisuje instalacja modów.

Kopia zapasowa świata

Serwerem zarządzają dwa ustawienia od miejsca zapisu: UserDataFolder przenosi wszystkie dane generowane przez serwer, łącznie ze światami z generatora, a SaveGameFolder — sam zapis rozgrywki. Oba są w pliku konfiguracyjnym domyślnie zakomentowane. Warto je odkomentować i wskazać własny katalog: wtedy wiesz, co kopiować, a aktualizacja serwera nigdy nie stanie w drodze twoim zapisom.

Kopię rób przed każdą aktualizacją gry, nie po. Wersja 3.0 dołożyła ostrzeżenie przy próbie wczytania zapisu ze starszej wersji głównej i to ostrzeżenie warto traktować poważnie. Dokładne ścieżki na Windowsie, macOS-ie i Linuksie oraz przenoszenie świata między maszynami rozpisujemy w poradniku o zapisach gry i kopiach zapasowych.